Vietnam Daily Online Dergisi'nin The Paper'dan çevirdiği bilgilere göre, Çin'in Henan eyaleti, Neixiang İlçesi Halk Mahkemesi'nin kararına dayanarak, dava 9 Aralık 1995'te başladı. O tarihte, yerel bir sakin olan Bay Li, hak ve yükümlülükleri daha sonra bir bankaya devredilen yerel bir kredi kooperatifine 10.000 RMB yatırdı. Banka, kendisine vade tarihi 9 Aralık 1996 ve aylık %9,15 faiz oranı açıkça belirtilen bir yıllık vadeli tasarruf hesabı açtı.
Parayı yatırdıktan sonra, Bay Li ilgilenmesi gereken birçok şey yüzünden birikimlerini yavaş yavaş unuttu. Ta ki Şubat 2026'da hastanede tıbbi kayıtları ararken, yıllarca sakladığı tasarruf defterine rastlayana kadar.
Mart 2026'da, para çekmek için tasarruf cüzdanını bankaya götürdü. Banka çalışanı, paranın çok uzun zaman önce yatırıldığını ve işlemi gerçekleştirebilmeleri için arşiv kayıtlarını incelemek için zamana ihtiyaç duyduklarını söyledi.
Mayıs ayında banka, eski tasarruf cüzdanının bir kopyasını bulduğunu açıkladı. Yapılan doğrulama, paranın hiçbir zaman kayıp olarak bildirilmediğini ve para çekme işlemine dair herhangi bir kayıt bulunmadığını gösterdi. Ancak banka, aradan uzun zaman geçtiği için faizi doğru bir şekilde hesaplamanın imkansız olduğunu belirtti. Banka, Bay Li'nin konuyu yasal yollarla ve mahkeme kararına göre çözmesini önerdi.
Mahkemede banka, paranın 30 yıldan fazla bir süredir orada olduğunu ancak Bay Li'nin bu kadar uzun süre ödeme talebinde bulunmadığını ve dolayısıyla zamanaşımı süresinin dolduğunu savundu. Mahkeme mevduatın gerçek olduğunu teyit ederse, banka vade tarihinden sonraki faizin, hesap defterinde belirtilen vadeli mevduat faiz oranının uygulanmaya devam edilmesi yerine, yalnızca vadeli olmayan mevduat faiz oranı üzerinden hesaplanması gerektiğini savundu.
Banka ayrıca, çeşitli yeniden yapılandırmalardan geçtiğini ve 1995 yılına ait kayıtların hala arandığını belirtti. Para çekme işlemini kanıtlayan belgelerin daha sonra bulunması halinde, banka itiraz etme ve geri ödeme talep etme hakkını saklı tutar.
Bay Li bu görüşe katılmadı ve bankanın 10.000 RMB'lik anaparanın tamamını tahakkuk eden faiziyle birlikte iade etmesini talep etti.
Dosyayı inceledikten sonra, Noi Huong Bölgesi Halk Mahkemesi, Bay Ly ile asıl kredi kuruluşu arasındaki mevduat sözleşmesinin yasal olarak kurulmuş ve geçerli olduğuna karar vermiştir. Mevcut banka, eski kredi kooperatifinin hak ve yükümlülüklerinin halefi olarak, sözleşmede belirtildiği gibi anapara ve faizi ödemekle yükümlüdür.
Yerel mahkeme ayrıca paranın çok eski olduğu ve Bay Li'nin uzun yıllardır ödeme talebinde bulunmadığı, dolayısıyla bankanın ödeme yükümlülüğünden muaf olduğu yönündeki argümanı da reddetti. Karara göre, bankanın eski mevduatın verilerini bulamaması veya eksiksiz olarak saklayamaması, varlığı teyit edilmiş olan parayı ödeme yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.
Davanın temel konularından biri, mevduatın vadesi dolduktan sonra faizin nasıl hesaplandığıydı. Mahkeme, paranın Çin'in Tasarruf Mevduatı Yönetimi Yönetmeliği yürürlüğe girdikten sonra, 9 Aralık 1995 tarihinde yatırıldığına karar verdi.
İlgili düzenlemelere göre, vadeli mevduatlar vade sonunda, mevduat süresi için kararlaştırılan faiz oranı üzerinden faiz işlemeye başlar. Müşteri vade tarihinden sonra para çekerse ve hesapta otomatik yenileme sözleşmesi yoksa, gecikme süresi, para çekme anında banka tarafından açıklanan vadeli olmayan mevduat faiz oranı üzerinden hesaplanır.
Bu nedenle mahkeme, Bay Li'nin faizini iki taksite bölmeye karar verdi. Birinci taksit için, 9 Aralık 1995'ten 9 Aralık 1996'ya kadar olan dönem için, tasarruf cüzdanında belirtildiği gibi aylık %9,15 faiz oranı üzerinden hesaplanan 10.000 RMB'lik anapara tutarına faiz uygulandı.
10 Aralık 1996'dan bankanın ödemeyi fiilen yaptığı tarihe kadar olan ikinci dönemde, tutarın vadesi geçmiş olarak kabul edildiği belirlendi. Bu faiz, aylık %9,15'lik vadeli mevduat faiz oranının uygulanmaya devam edilmesi yerine, her dönem için yayınlanan ilgili vadeli olmayan mevduat faiz oranı üzerinden 10.000 RMB'lik anapara üzerinden hesaplandı.
Bu nedenle, Bay Ly'nin 1995 yılından parayı aldığı tarihe kadar olan tüm döneme vadeli faiz oranının uygulanması yönündeki talebi yerel mahkeme tarafından tam olarak kabul edilmemiştir.
31 Ağustos 2026 tarihinde Neixiang İlçesi Halk Mahkemesi, bankanın Bay Li'ye 10.000 RMB anapara geri ödemesi ve yukarıda belirtildiği gibi iki taksit halinde faiz ödemesi emrini veren ilk derece kararını verdi.
Özellikle, ilk yıl için faiz aylık %9,15 olarak hesaplanır; 10 Aralık 1996'dan fiili ödeme yapılana kadar, gecikme faizi her dönem için vadesiz mevduatlara uygulanan ilgili faiz oranı üzerinden hesaplanır.
Mahkeme ayrıca bankanın paranın çok eski olduğu ve Bay Li'nin uzun yıllardır ödeme talebinde bulunmadığı yönündeki iddiasını da reddetti. Mahkemenin değerlendirmesine göre, asıl kredi kuruluşunun hak ve yükümlülüklerinin halefi olan banka, anapara ve faizi ödeme yükümlülüğünü yerine getirememiş ve bu nedenle bu yükümlülüğü yerine getirmeye devam etmesi nedeniyle hukuki sorumluluk taşımalıdır. Karar ayrıca Bay Li'nin mahkeme onayının kapsamı dışında kalan diğer iddialarını da reddetti.
Bu, birinin bankadaki birikimlerini unutmasının ilk örneği değildi. Legal Life'ın Toutiao'dan çevirdiği bilgilere göre, Temmuz 1998'de Wen soyadlı bir adam Changchun'daki bir bankada vadesiz mevduat hesabı açmış ve 5 milyon yuan (yaklaşık 17,5 milyar VND) yatırmıştı. İş için sık sık seyahat ettiği ve o dönemde ailesiyle iletişim kurmakta zorlandığı için, acil durumlarda kullanılmak üzere hesap cüzdanını ve şifresini babasına emanet etmişti.
2016 yılında, babasının ölümünden sonra, eşyalarını ayıklarken Bay Wen bu tasarruf defterini buldu. Kontrol ettiğinde, bakiyenin 5 milyon yuan olarak kaldığını ve hiçbir para çekme işleminin yapılmadığını keşfetti. Bu durum onu hem duygulandırdı hem de acı bir hayal kırıklığına uğrattı; babası bu parayı neredeyse 20 yıl boyunca hiç dokunmadan saklamıştı.
