Yıllarca çalıştıktan sonra sakin bir emeklilik hayali kuran Ali Dayıoğlu, evde oturmanın bir ödül değil, sosyal hayatta izolasyon olduğunu fark etti. Şimdi Aydın’daki küçük dükkanında, sadece kumaşları değil, kopan sosyal bağlarını da yeniden dikiyor.
Türkiye’de milyonlarca çalışan gibi, Ali Dayıoğlu da ömrünün büyük kısmını emeklilik hayaliyle geçirdi. 14 yaşında bir çırak olarak adım attığı terzilik mesleğinde, kumaşlara on yıllar boyunca iğne sapladı. Ancak 70 yaşına gelip nihayet emekli olduğunda ve sakin bir yaşam için memleketi Aydın’a yerleştiğinde, hayalini kurduğu huzurun yerini derin bir boşluk aldı.
Bugün 71 yaşında olan Dayıoğlu, modern toplumun bir başarı öyküsü olarak sunduğu emekliliğin, aslında pek çok erkek için krize dönüşebileceğini kanıtlayan canlı bir örnek.
Evde hiçbir şey yapmadan oturmanın kendisi için bir dinlenme değil, adeta bir cezalandırma olduğunu belirten Dayıoğlu, 70 yaşından sonra yeniden dükkan açtı.
[related-posts id=”117489″ color=”bg-primary”][/related-posts]
“Dünya hayatında çalışmak, toplumla iç içe yaşamak bir nimetmiş. Bunu ancak emekli olunca anladım” diyen Dayıoğlu için yeniden dükkan açma kararı, ekonomik bir zorunluluktan ziyade psikolojik bir hayatta kalma mücadelesi.
“Para için değil, düzenli ve sosyal bir hayat yaşamak için çalışıyorum,” diyen usta terzi, sabahları dükkanının kapısını açmanın, mahalleliyle selamlaşmanın ve kumaşlara dokunmanın kendisine yeniden yaşama sevinci verdiğini söylüyor. Emekliliğin getirdiği durağanlığa kıyasla, şu an kendisini çok daha sağlıklı ve mutlu hissettiğini de ekliyor.
Orijinal Haberi Görüntüle
